Tue Jul 14 15:42:53 UTC 2009

(lange termijn, revolutie strategie) Marxistische revolutie

Stemming: ja 1, nee 0, onbekend 0, onthouding 0, afgehandeld ja

Een eventuele marxistische revolutie is van generlei bedreiging voor de implementatie van een DAVID stelsel (of DAVIDWE). Het lijkt mij een slecht plan om een eventuele Marxistische revolutie opzettelijk tegen te houden. Als zo'n revolutie eventueel komt en hij bereikt zijn einddoel van een Marxistische staat, dan zitten we in precies dezelfde situatie als we nu ook zitten met het kapitalisme, maar dan aan de andere kant. Een marxistisch of een kapitalistisch stelsel maakt dus voor DAVIDWE niet wezenlijk uit. Het doel zal hetzelfde zijn, alhoewel het mogelijk met andere middelen gevoerd zal moeten worden, en andere argumenten gaan de boventoon voeren (in een kapitalistisch systeem hoeft men natuurlijk niet de voordelen van een markteconomie te bezingen.)

Het doel is dus af te wachten tot het kapitalisme verslagen is en daaraan mee te werken, onderwijl proberen de Marxisten tot rede te bewegen, en het implementeren van een DAVID stelsel in plaats van het waan denkbeeld van de veralgemeende planeconomie op land, wereld en/of continentale schaal. We kunnen zo misschien een anti-kapitalistische revolutie een goede richting geven, en dan slaan we 2 vliegen in 1 klap: weg met het kapitalisme, en weg met de marxistische planeconomie.

In de praktijk zou dit betekenen: gewoon doen wat we altijd moeten doen, ijveren voor een DAVID stelsel. Of nu het kapitalisme stevig in het zadel zit, of nu een Marxistische revolutie bezig is, of dat nu een Marxistisch stelsel stevig in het zadel zit, het maakt allemaal bitter weinig uit. Met andere woorden: bepaalde stappen van de Marxistische revolutie zullen we moeten steunen want die komen 100% overeen met een DAVID stelsel. Andere stappen van de Marxistische revolutie zullen we moeten proberen te bestrijden. Dus soms staan we aan de kant van de na´eve plan-economisten, en soms aan de kant van de verwarde kapitalisten-economisten. Dat maakt in wezen niets uit, en ik denk dat deze positie in de praktijk van een revolutie gaat zorgen voor rust, orde, en wederzijds goede omgangsvormen. Soms zijn we vriend van de ene kant, soms van de andere kant, maar allemaal uit principe redenen. Dat kan voor rust en orde zorgen, wat verder ook de politieke uitkomst wordt. Wordt het een planeconomie, prima, dan proberen we het eens van die kant uit naar een DAVID stelsel te trekken, weer eens wat anders !

Sabotage van een Marxistische revolutie is dus geen doel, want het gaat grotendeels in de goede richting (maar op onderdelen te ver.) Merk overigens op dat idealistisch gezien de Marxisten geen keuze hebben dan Hoofdstuk 3 van voorgestelde grondwet in te voeren (of iets dat er erg op lijkt.) Met die macht in handen van het volk zou het moeten lukken om op termijn een DAVID stelsel in te voeren ...

Vanuit Marxistisch perspectief geldt iets soortgelijks: zij hebben geen reden om een DAVID revolutie tegen te werken, want het gaat heel goed in de door hun gewenste richting, alleen niet ver genoeg. Dus is een DAVID stelsel ingevoerd, en de macht ligt bij het volk (veel meer, dus), dan wordt het voor hun ook makkelijker om nog verder te gaan (als het volk kan worden overtuigd.) Dus zijn de Marxisten en DAVID stelselaars natuurlijke revolutionaire bondgenoten tegen het kapitalisme. Gaat de revolutie wat DAVID stelsel betreft te ver en wordt het een planeconomie, dan ontstaat dezelfde situatie met de kapitalisten: natuurlijke revolutionaire bondgenoten. Echter de soort revolutie die bij het DAVID stelsel hoort is de werknemers revolutie, terwijl de kapitalistische revolutie gewoonlijk een gewelddadige coupe betreft: een kroon-oorlog met bewapende bendes, vaak het leger, vaak via buitenlandse invasies en intriges met de geheime diensten etc. Wat dat betreft worden de DAVID stelselaars nooit bondgenoten met de kapitalisten, want de kapitalisten opereren te crimineel, gewelddadig en antidemocratisch als het op revoluties aan komt tenminste. Kapitalistische revolutie (niet te verwarren met het kapitalistische democratische proces) baseert zich meestal niet op het volk, of op het meest gewelddadige deel van het volk. DAVID stelselaars baseren zich principieel op het volk, en dus op de stakings-revolutie (als het op revolutie aan komt), of op de stem van het volk (referendum, verkiezingen etc).

Vanuit DAVIDWE gezien zijn de Marxistische plan-economisten verdwaalde schaapjes die de weg even kwijt zijn, maar die wel de goede kant op willen (kader & leden, over top-leiders is nog wel eens te twisten, dat laten we dan maar aan de historici).

*

Het is wat dat betreft interessant om te zien hoe een eventuele politieke druk voor een DAVID stelsel zich op Cuba zal gedragen, aangezien het toch zo'n beetje het enige ietwat Marxistische gebeuren op de planeet is (?). Aan de andere kan wordt Cuba al zo erg bedreigt dat we maar niet teveel druk op Cuba moeten leggen. In principe zou je zeggen: leg het voor aan het volk, als het volk het wil dan kan het een plan van de planeconomie worden. Dat zou in principe heel simpel moeten zijn, en als de volkswil er niet is dan is hij er niet en kan/mag het niet worden ingevoerd (nl, in strijd met de democratie). Ergens is Cuba wel weer een mooi voorbeeld land, want het ligt toch al buiten de kapitalisten orde, ze verliezen dus niet zo veel als ze een DAVID stelsel invoeren en mogelijk raken ge´soleerd. Aan de andere kant is het veel gevaarlijker om een goed werkend alternatief te zijn dan een niet zo goed werkend alternatief. Het kapitalisme voelt zich gesterkt en niet bedreigt door niet zo goed werkende alternatieven. Een DAVID stelsel op Cuba kan dus wel degelijk leiden tot grotere agressie vanuit het kapitalisme, ook al is het meer in de richting van het kapitalisme. Het is dus wel degelijk ook riskant op Cuba, met het oog op de bekende kapitalistische vijand.