Fri Aug 7 16:00:22 UTC 2009

SGP: relatie therapie / bemiddeling verplichten bij echt scheiding

Stemming: ja 1, nee 0, onbekend 0, onthouding 0, afgehandeld ja

{0} Voor als het gaat om echtparen met kinderen tot 25 jaar. {1}

{1} Het leven van ouders met kinderen gaat helemaal niet over die ouders. Het gaat helemaal niet over de relatie die de ouders hebben. Het gaat niet over pappie's werk, of over mammie's werk. Het gaat over hun kinderen. Punt, uit. Als de kinderen het huis weer uit zijn, dan mogen pappie en mammie weer doen wat ze willen, of dan gaat hun leven ook weer over henzelf.

Echt paren die geen kinderen hebben kunnen beter meteen scheiden, voordat ze schade aan gaan richten bij hun kinderen.



Het is misschien ook een goed plan om meteen duidelijk te maken dat hoe dan ook de sfeer in huis goed moet blijven, dat de maatschappij van de ouders verwacht dat ze zich als volwassen mensen gedragen, vooral waar hun kinderen bij zijn. Echt scheidingen en kinderachtige ruzies en dergelijke onzin tussen de gemaal en gemalin zijn een serieuze vorm van kinder mishandeling. Zeer waarschijnlijk een heel stuk erger dan een kind iets te hard voor de broek slaan of iets te lang op de kamen op sluiten.

Ouders moeten heel goed beseffen dat "hun" kinderen wel hun kinderen zijn, maar niet hun eigendom.

Zoals al eerder besloten wil DAVIDWE al eerder relatie therapie inzetten: voordat er een relatie is (op school bijvoorbeeld), en/of wanneer een echtpaar trouwt, en/of later in ruil voor geld. Verplichte bemiddeling bij echt scheiding is hier een goede aanvulling op wat DAVIDWE betreft. Een goed plan van de SGP.

Het hebben van kinderen zonder te trouwen zou ook anders kunnen, bijvoorbeeld dat men automatisch is getrouwd als men kinderen heeft, of men dat nu wil of niet.

Uiteraard staat bij dit alles het belang van het kind nummer 1, maar helaas is dat niet zo heel makkelijk uit te voeren (het zijn kinderen, het zijn geen volwassenen, vraag iets aan een kind en dat betekend nog niet dat het een antwoord naar waarheid kan geven, etc etc). In de uitvoering zal dus heel goed gekeken moeten worden naar het soort mensen dat in deze sector gaat werken. Het moeten echt de liefste en meest meelevende types zijn, en er moet geen tekort aan geld zijn, geen wacht lijsten, etc. Is er tenminste 1 goed persoon bij het kind in de buurt, dan kan dat het leven van dat kind redden. Is de hulpverlener een sukkel, een stuk onbenul of een hork of iemand die het leuk vind om psychologische spelletjes te spelen met andermans ellende, dan kan dat nog meer ellende aan richten dan als er geen hulpverlening was. Dus het hangt allemaal van de uitvoering af, dus dat betekend: heel voorzichtig mensen aan nemen, genoeg geld er heen, en hoge kwaliteit sociaal onderzoek financieren, en steeds kijken naar nieuwe manieren ook in het buitenland (en andere culturen, ook binnenlands).

DAVIDWE stelt zich overigens niet op het standpunt dat een kind nooit een klap voor de broek mag krijgen. Ouders die van hun kind houden willen niet dat het bijvoorbeeld over reden wordt op straat. Doet een kind gevaarlijk, bijvoorbeeld, dan wil een goede ouder dat corrigeren in het belang van het kind. Een slechte ouder zegt: doe maar, leef je uit, wat eigenlijk min of meer is "het interesseert me niet wat je doet, rot maar op en zoek het lekker zelf uit." Uiteraard is DAVIDWE heel erg tegen uitwassen op dit terrein, maar die komen ook niet voort uit liefde voor het kind, maar uit drang naar geweld of frustraties die een makkelijk, bij de hand en weerloos slachtoffer zoeken, etc etc. Ook hier draait alles weer om de uitvoering (minder om de wetgeving, het zijn heel subtiele psychische dingen en daar mee vergeleken is wetgeving grotendeels een botte bijl; iets wat het vaak helemaal niet is maar in dit geval waarschijnlijk wel.)